Az önce duydum Gary Moore ölmüş. Böyle bir an eski günlere gittim. Biraz dediğime bakmayın 15 yıl öncesine kadar gittim. Midnight Blues, Seperate Ways, Still Got the blues ve Parisienne walkways gibi gençliğimde kulaklarımdan damarlarıma enjekte ettiğim şarkılar.

Garry Moore, Cem Karaca ölünce anladım ki; benim cilalı taş devrim bitmiş.

Kimdir nedir bilmediğim ama okul yıllarında, henüz daha internet yokken, Beyazıt’ta sahaflar çarşısının hemen önünde çekme kaset satan, hatta kendince best of’lar oluşturan, muhtemelen o dönemde İstanbul Üniversitesinde öğrenci olabileceğini düşündüğüm şahısa saygılarımı sunuyorum.

Senin sayende öğrendiğim bir çok rock grubu ve Santana, REM, Metallica, Guns’n Roses, Garry Moore, John Lee Hooker, White Lion ve günlerce gecelerce dinlediğim,onlarca grup-şarkıcının şu anda arşivimde duran kasetlerin hep senin çektiğin, belki de çekerken de dinlediğin kasetler.

Yoktu be abi o zaman internet! Bir şarkıyı dinlemek için çaba harcaman gerekirdi. Öğrenci olup paran olmadığından ortak kaset alman, arkadaşının kasetini alman için ufaktan yalvarman, şarkıyı bir daha dinlemek için başa sarman, başa sarılırken saniye sayıp boşluğa denk getirmeye çalışman, pilin bitmesin diye kalemle geriye alman gerekirdi.

Şarkı sözlerini kötü ingilizcenle arkadaşlarla ortak çevirmek de, yazmak da, şimdi aklına gelip yanlış sözlere gülmekte ayrıymış meğer. O ingilizce sözleri sıraya yazıp, öğretmenden azar yemek de şimdi düşünüyorum da işin özel taraflarından biriymiş.

Az önce Gary Moore’un öldüğünü öğrendim twitter’dan, üç beş şarkı dinledim youtube’dan o kadar…

Kusura bakma, kasetini müzik setine koyup, en az 2 tur dinlemedim seni eski günlerin anısına, hiç başa sarmadım seni; eski günlerde lacivert ceketimin iç cebine saklayıp derste gizlice dinlediğim günler gibi.

Müziklerdeki  Sen, O, Gidenler ve Kalanlar önemli değil aslında artık. Ben çoktan gitmişim zaten o dünyadan. Arada gitarı alıp çaldığıma bakma, müziği bırakmışım da haberim yokmuş.

Eskisi gibi değil artık, bir şarkıda her geçen kelime, bass gitarın bastığı her nota, baterideki cross ve sevmediğim tiz sesler. Müziği müzik diye değil de, çalışırken, arabada giderken kulağım dolsun diye dinlemeye başlamışım.

O Yüzden bu şarkıyı bu gece sana, bana, beyazıttaki kasetçiye, walkman’ime, okul ceketime, otobüs biletime, mavi kartıma, gitarıma, okul sırasına, oradakilere gönderiyorum.

Midnight Blues

It’s the darkest hour
Of the darkest night
It’s a million miles
From the morning light

Can’t get no sleep
Don’t know what to do
I’ve got those midnight blues

When the shadows fall
I feel the night closing in
There must be some reason
For this mood I’m getting in

Can’t get no sleep
Don’t know what to do
I’ve got those midnight blues

Every evening after sundown
As the light begins to fade
I feel so low, but I just don’t know
Why these blues won’t go away

Every evening after sundown
As the light begins to fade
I feel so low, but I just don’t know
Why these blues won’t go away

It’s the darkest hour
Of the darkest night
It’s a million miles
To the morning light

Can’t get no sleep
Don’t know what to do
I’ve got those midnight blues

Maziden gelen bir oyuncak, çocukluğumuzda ne kadar yatırmak için uğraşsak ta yıkamadığımız hacı yatmaz. İçinde bulunan ağır bilyenin sayesinde hep dik durmasını başaran oyuncağımız. Biraz sevimli ve dik duruşuyla aslında bana çok şey öğretmişti zannedersem.

Öyle kırılmayı, incinmeyi değil, ayakta durmayı, gülümsemeyi, içindeki o ağırlığın gücünü içindeki o her neyse, yatmamanın, dış etkenlerin bitmek bilmez yıkıcı gücüne karşı ayakta kalmanın, aslında hayatımız olduğunu. Bir çocuğun bitmek tükenmek bilmeyen enerjisine karşı bile direnen hacı yatmaz, hayatta yıkılmayanların ve yola devam edenlerin oyuncağı mıydı? Öyle kolay mıydı yıkılmamak, düşen her söz damlasının, her sevgisiz gülüşün bir kurşun gibi açtığı yarayla yaşamak ve ayakta kalmak kolay mıydı?

Bu ağustos yazında, akşam üstü bir gecede düşündüm geçen gün. Herkes birer birer devrilmekteydi ve şairin dediği gibi kurşun gibi ağırdı hava. Bağırmanın zamanı gelmediğini mi düşünüyorsun o içindeki ağır bilyeye. Her gün birileri hayata boyun eğiyor, görüyorum, biraz bende düşüyorum. Ölmedikçe ya da gerçekten bitmedikçe bu insanın içindeki ve isyan etmekteysek hala umut var sanırım. Daha hala ayağa kalkacak gücün var yani, kendini kandırma. Orada hala yolunu bulduğunda ilk yüz metrede yeni dünya rekoru kıracak biri var! (*)

Geçen gün uzun zaman sonra gerçekten içimden güldüğümde aslında diğer gülüşlerin ne kadar yalan olduğunu, içimdeki bu ağır şeyin gülmekle daha da ağırlaştığını, sanki damarlarımda akan kanın biraz daha hafiflediğini hissettim.

Öyle kolay da değil hani bu devirde gülmek. Peşi sıra gelen yıkıntıların ardından, henüz üstümüzden geçmeden bulut, binlerce yağmur duasının ardından can suyuna hasret beklerken hala gülmek kolay değil.

Özlemiş olmak için özlemek değil bu, öyle dost arasında dillendirilebilecek de değil. Hayatı özlemek bu, bir alt kümesi olduğun ve kesişim kümeleriyle idare ettiğin hayatın birleşim kümesini özlemek.  Mutluluk büyük alt küme altında artık kesişim değil de, birleşim kümesiyle yaşamaksa; ben biraz üzüntülüysem, biraz da sen üzüntülü olmalısın. Ben biraz mutluysam, biraz da sen. Ben öldüğümde biraz da senin için ölmeli. Bize öğretilenin aksine, bizi sevginin değil de sevgisizliğin yıktığını anlamalısın.

Ve hacı yatmaz olmalısın.
(*) son 100 metro dünya rekoru 9.58’lik derecesiyle 16 Ağustos 2009’da Usain Boalt tarafından kırıldı.

(**) kümelerle ilgili detaylı bilgi için http://www.matematikci.org/oss/cebir/14.htm